Start spreading the News!

Het is kwart over acht ’s ochtends (ik mag een half uurtje later beginnen) als ik met pak ‘m beet een duizendtal mensen de metro instap op weg naar mijn allereerste werkdag. Opvallend is, dat de New Yorkers ’s ochtends net zo moe uit hun ogen kijken als ’s avonds. Ze schijnen weinig te slapen deze heerlijke workaholics. Met hun IPod in hun oren en een krantje in hun hand, kijken ze een beetje gaar uit hun ogen.

Ik had vannacht prima geslapen, was lichtelijk excited omdat het mijn eerste werkdag is en stapte dus iets vrolijker dan de gemiddelde Amerikaan de lijn 1 richting 59th street in. Bij de redactie (CBS gebouw, vlakbij Columbus Circle voor de kenners) aangekomen wachtte er mij een grote verrassing: Voor het gebouw waar ik werk staat ’s ochtends namelijk de beste koffiezetter van Manhattan en omgeving. Voor nog geen dollar voorziet deze weldoener je van een lekker bakkie leut. Mijn stage begon dan ook heel toepasselijk met – jawel – koffie halen! (Oh my god, wat ben ik toch een stagiair ;))

Na een goede dosis cafeïne mocht het feest dan echt daadwerkelijk beginnen. Want een feest belooft het absoluut te worden. Ondanks het feit dat ik (lees: a-technisch persoon met een bijzonder talent in het laten crashen van computers) heel heel heel veel technische apparaten moet kunnen bedienen. Zo moet ik feeds van Amerikaanse zenders inladen, Avid bedienen, Matrixen in goede schakelstanden krijgen en – help – items ‘stralen’ over de oceaan naar Nederland. (Ik zie mijn ouders nu denken: ‘dit gaat nooit goed komen’).

Afijn, wat niet is kan nog komen. En een uitdaging gaat het dus zeker worden. Gelukkig mag ik me ook op inhoudelijke verhalen richten hoor. Maar eerst dit even onder de knie krijgen. Wordt dus vervolgd. Verder allemaal morgen en overmorgen naar het RTL Nieuws kijken. Het belooft heel bijzonder te worden.

How are you doing?

Toen ik in Australië studeerde werd die vraag continu gesteld. Binnen een week hadden we als Europeanen door dat je op die vraag braaf “Fine, how are you?” moest antwoorden. Toen ik gisteravond bij de Muffinbakker een bagel bestelde en hij me de standaard vraag stelde, antwoordde ik braaf op de Australische manier. Waarop de Muffinbakker zei: “No I really mean it… How are you doing? What did you do today?”. Verrast vertelde ik vrolijk dat ik net was aangekomen in New York. En hij vond het nog boeiend ook.

Ik dacht deze nieuwsgierigheid incidenteel was. Maar toen ik vandaag naar de technische winkel ging voor een laptopsnoer, en toen ik boodschappen ging doen in de supermarkt, toen ik een beetje onderuitgezakt in de metro zat, en toen ik tandpasta ging halen bij de drogisterij werd het me wederom oprecht gevraagd. Jawel – er werd zelfs doorgevraagd. “Europa? Interesting…”

Leermoment: Stop met vragen om het vragen. Vraag alleen als het oprecht is.

Het eerste bericht, live from New York

Cliché nummer 37: “You either love it or you hate it”. Nou, voor mij is het duidelijk hoor: Ik vind New York leuk. En volgens mij ziet New York mij ook wel zitten. Als nieuwe geliefden moeten we natuurlijk wel een beetje aan elkaar wennen, maar de mooie momenten dat alles zomaar ineens om z’n plaats valt overheersen de afgelopen 24 uur.
Met Continental vlucht 71 mocht ik na een lief afscheid in Amsterdam en een uitbundige afscheidssessie met de ‘girls’, m’n ouders (speciaal terug gekomen uit Zweden!) en broer op weg naar avontuur. De piloot had er zin in en besloot de vlucht een uurtje langer te maken door langs IJsland en over Groenland te vliegen (mooi!!). Aangekomen in New York was de eerste uitdaging om door immigratie te komen. Ze moeten je wel toelaten, maar zo’n douanebeambte die je iets te streng aankijkt en vraagt waar je in hemelsnaam de vrije tijd vandaan haalt drie maanden naar New York te komen is toch even irritant. Politiestaat. Gelukkig was een andere beambte fan van me en complimenteerde me met m’n gezellige ‘bumpy hair’. (?!)

Vannacht heb ik gelogeerd bij vrienden van Joel, een klasgenoot die het nieuwe financiële wonder van het NRC mag gaan worden. Gezellig en goed om even een paar mensen te ontmoeten die de stad door en door kennen. Van hen moest ik direct een metromaandpas kopen. 78 dollar kost het ding en ik denk dat ik het er nu al uit heb.

De eerste metrotrip ging al snel richting West 109th Street, de plek waar ik nu dit berichtje typ. Ik heb voor drie maanden een appartement gehuurd in uptown van een te leuk meisje (ze schreef speeches voor Hillary Clinton en voerde ooit fanatiek actie als ‘pro-choice’-demonstrante…de posters hangen nog). Ze gaat drie maanden naar Beirut en tot die tijd huur ik haar appartement. Bijzonder hoor, dit is echt mijn eerste grote-mensen-appartement, met eettafel, bad, oven en al. De eerste ovenschotel heb ik al gemaakt en als een ware Amerikaan vries ik de leftovers natuurlijk in.

Behalve genieten van de schoonheid van uptown, de dynamiek van midtown en de oer-Hollandse gezelligheid van Brooklyn zijn er twee dingen die me minder bevallen. Allereerst Times Square. Kan iemand mij uitleggen wat de deal van Times Square is? Wat een lelijke overdreven en aandachtsgeile plek zeg. Echt een afrader. Verder schrik ook van de zichtbare armoede. In Nederland hebben we zwervers en die zie je ook dagelijks op straat. Maar hier zie je ze op een andere manier; zichtbaar dronken; zichtbaar dakloos; zichtbaar onzichtbaar. Ik kan het nog niet echt uitleggen, maar het valt op en valt tegen. Wordt vervolgd.

Tot slot moet ik nog even terugkomen op mijn belofte foto’s van een wit New York te posten. Gisteravond heeft het inderdaad gesneeuwd en ik heb foto’s. Maar tja, de foto’s zijn gemaakt met m’n mobiel. En ik ben vergeten het goede snoertje voor m’n telefoon mee te nemen. Weinig briljant dus. Die foto’s houden jullie te goed. Ik hoop dat de overige foto’s ook aardig zijn. Deze zijn gemaakt met m'n supersonische camera uit Sydney. Lekker typisch New York toch?

Sneeuw?!!

Morgen is het dan zo ver en vlieg ik in een 737 (zo vorige eeuw...) richting New York. Aangezien ik nu volop aan het pakken ben, wilde ik even weten wat de weersvoorspellingen voor NYC morgen zijn:

Friday Night...Snow in the evening...then rain and snow after midnight. Light snow accumulation. Lows in the lower 30s. South winds 10 to 15 mph. Chance of precipitation 90 percent.

Afijn, de winterjas en de snowboots zijn gepakt. De camera ligt in de oplader. Over zo'n 48 uur op deze site foto's van een wit New York. Sweden eat your heart out!!

Lachen of huilen... Welke tactiek kan Hillary nog redden?

Het wordt de dag des oordeels voor Hillary en haar campagneteam. Dinsdag 4 maart moet ze winnen van publieksfavoriet en knuffelkandidaat Obama. Anders is het einde oefening voor het meisje uit Park Ridge, Illinois, dat er ooit van droomde de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten te worden.

Eigenlijk best een lekkere uitgangspositie: 'Nee' heb je, ' ja' kun je krijgen. Hillary kan zich momenteel alles veroorloven. De grote fouten in de campagne zijn al gemaakt (lees: Hillary & Bill die good cop/bad cop spelen... zij huilt, lacht en schudt handjes, hij pakt Obama aan en is niet vies van hier en daar een valse beschuldiging). Nu Obama opeenvolgend elf staten voor zich heeft gewonnen, kan Hillary nog maar een ding doen: redden wat er te redden valt.

Tijdens het debat gisteren op de Cleveland State University in Ohio was ze feller dan normaal en weigerde ze lieflijk te lachen naar haar concurrent. Maar of deze strenge, wellicht pittige benadering haar gaat redden? Ik ben bang van niet. Haar populariteit is simpelweg in het geding. Youtube loopt over van de anti-Hillary filmpjes en ook de oude media lijken het niet te willen opnemen voor Clinton.

Het is zelfs zo ver dat conservatieven - die straks liever McCain versus Hillary zien, aangezien ze denken dat Clinton makkelijker te verslaan is - Hillary adviseren weer eens wat meer te huilen. Ze ziet er namelijk wat panisch uit als ze boos is. Huilend is ze leuker, aldus de strategen van de Grand Old Party.

Dus Hillary: Next Tuesday is your party and you can cry if you want to.

In love with Obama

Na Oprah Winfrey en half Hollywood begint ook Nederland langzamerhand steeds meer te vallen voor Barack Obama. De man die continu spreekt over geloof, hoop en liefde. De man die het volk raakt alsof hij een combinatie van John F. Kennedy en Martin L. King is. Een man die weet wat mooie woorden zijn.

Vice-premier Wouter Bos is fan, Boris van der Ham ziet Obama wel zitten, mijn tante heeft zelden een man met zoveel charisma gezien en mijn moeder was simpelweg ontroerd na een reportage die ze laatst zag over Obama’s trotse oma die in Kenia vol lof over haar kleinkind sprak. Obama is hip. Obama is zo 2008.

En ik snap er helemaal niks van. Want eigenlijk heeft Obama op de Nederlandse televisie nog niet echt veel inhoudelijks gezegd. Hij is nog een beetje een lege huls, weliswaar charismatisch, maar nog niet echt inhoudelijk. Hoe gaat hij bijvoorbeeld de gezondheidszorg in de VS aanpakken? Wanneer mogen de Amerikaanse troepen zich terugtrekken uit Irak? En wat gaat er gebeuren met de illegale immigranten in The States? Toegegeven, z’n website geeft antwoorden. Maar die inhoud haalt de Nederlandse media niet. Zijn uitstraling wel.

En tja, ook ik zie het, Obama is een mooie man en hij spreekt bevlogen. Maar zullen we eens wat vaker luisteren naar wat hij precies zegt? We gedragen ons momenteel namelijk wel collectief als verliefde tieners die alleen maar het mooie plaatje zien. Wat zijn we bovendien toch geweldig dat we een donkere presidentskandidaat voor de Amerikanen prefereren. In de wetenschap noemen ze dat Multiculturalisme Light.

Afijn, laten we het verder wel leuk houden. Dus hier nog een cadeautje voor alle Obama-fans. Mooi en inhoudelijk. Geniet er van!

Onthaasten op z'n Amerikaans

Meer zien? Klik hier.

Leuke club. Ze hebben zelfs een aparteRedheads-actie gehad. Mijn roodharige broeders en zusters protesteerden tegen het uitermate racisitische logo van Ijs-, hamburgers- en calorieënkoningin Wendy's.

En dan vraag ik me toch stiekem af wie er eerder was. Pippi Langkous of haar Amerikaanse collega??