Inkoppertje

Eén van de leukste dingen van journalistje spelen, is dat je oeverloos veel kranten mag lezen en ongeneerd naar acht televisiezenders tegelijk mag kijken (serieus: ik doe ze om half negen ’s ochtends aan en om half zeven ’s avonds mogen de beeldschermen weer uit). Journalisten zijn bovendien collegiale typjes en zorgen er al te graag voor dat hun vakgenoten genoeg te lachen hebben. Een paar krantenkoppen en verhalen vond ik te typisch om te laten liggen.

The Economist van afgelopen zaterdag heeft het gemunt op de Republikeinse presidentskandidaat McCain. Ze vinden hem oud. Boven een artikel over de oorlogsveteraan staat dan ook: “No country for old man”. Tja, dat vind ik dan leuk. Gelukkig voor McCain gaat de ongetrouwde multimiljonair Ralph Nader als onafhankelijke kandidaat ook meedingen naar het presidentsschap. The Economist quotte dan ook toepasselijk Donna Brazile, manager van de Al Gore campagne van 2000, die op de dag dat Nader zich kandidaat stelde zei: “The only person excited today is John McCain, who will no longer be the oldest person in the race.”
Persoonlijk merk ik dat ik McCain stiekem ook ietwat oud vind. Als ik naar speeches van hem luister om er sappige quotes uit te halen, merk ik toch dat ik hem standaard in fast forward zet. Z’n stem klinkt dan iets hoger, maar wat hij zegt is prima te volgen.

En dan Hillary. De wellicht meest ambitieuze vrouw van de wereld wordt hier ook lekker aangepakt. Iedereen ging er maandag vanuit dat Hillary zou verliezen dinsdag bij de voorverkiezingen in Ohio, Texas, Rhode Island en Vermont. Tabloids als The New York Post kopten dan ook: “Kill Hill”. Medogenloos. Maar dat was maandag. Een tabloid zou immers geen tabloid zijn, als deze de dag erna de overwinning van Clinton uitgebreid viert op de voorpagina met: “Hill, Yeah!!!” Heerlijk hypocriet.

Tot slot nog een paar dingen die te leuk zijn om te laten lopen:
- Comazuipen noemen ze hier ‘Drunkorexia’ (New York Times, March 2, 2008)
- In Texas hebben ze last van een Botox Bandiet: Een vrouw die zich laat volspuiten en vervolgens de kliniek uit rent. Het commentaar luidt: “What she stole is all over her face”. (ABC News, February 29, 2008)
- McDonalds is zijn eigen Idols begonnen en het is een ware hit: Zingende hamburgerverkopers. (CBS Morning News, March 5, 2008)

Lachen of huilen... Welke tactiek kan Hillary nog redden?

Het wordt de dag des oordeels voor Hillary en haar campagneteam. Dinsdag 4 maart moet ze winnen van publieksfavoriet en knuffelkandidaat Obama. Anders is het einde oefening voor het meisje uit Park Ridge, Illinois, dat er ooit van droomde de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten te worden.

Eigenlijk best een lekkere uitgangspositie: 'Nee' heb je, ' ja' kun je krijgen. Hillary kan zich momenteel alles veroorloven. De grote fouten in de campagne zijn al gemaakt (lees: Hillary & Bill die good cop/bad cop spelen... zij huilt, lacht en schudt handjes, hij pakt Obama aan en is niet vies van hier en daar een valse beschuldiging). Nu Obama opeenvolgend elf staten voor zich heeft gewonnen, kan Hillary nog maar een ding doen: redden wat er te redden valt.

Tijdens het debat gisteren op de Cleveland State University in Ohio was ze feller dan normaal en weigerde ze lieflijk te lachen naar haar concurrent. Maar of deze strenge, wellicht pittige benadering haar gaat redden? Ik ben bang van niet. Haar populariteit is simpelweg in het geding. Youtube loopt over van de anti-Hillary filmpjes en ook de oude media lijken het niet te willen opnemen voor Clinton.

Het is zelfs zo ver dat conservatieven - die straks liever McCain versus Hillary zien, aangezien ze denken dat Clinton makkelijker te verslaan is - Hillary adviseren weer eens wat meer te huilen. Ze ziet er namelijk wat panisch uit als ze boos is. Huilend is ze leuker, aldus de strategen van de Grand Old Party.

Dus Hillary: Next Tuesday is your party and you can cry if you want to.